İlhan KARAÇAY yazdı:

HOLLANDA, 21 ŞUBAT 2026 

Ramazan yaklaşınca aynı tartışmalar yeniden başlıyor. İsraf konuşuluyor. Gösteriş konuşuluyor. İftar sofralarının ruhundan uzaklaştığı söyleniyor. Herkes eleştiriyor. Herkes itiraz ediyor. Herkes söz söylüyor. Ama akşam olunca aynı isimler yine aynı sofralarda buluşuyor.

Bir yanda eleştiri. Diğer yanda davetler. Bir yanda israf vurgusu. Diğer yanda kalabalık masalar. Bu çelişkiyi yıllardır izliyorum. Bu yıl ise ilk kez kendi adıma net bir karar alıyorum. Bundan sonra hiçbir iftar sofrasına gitmeyeceğimi açıkça ilan ediyorum.

Bunu bir tepki olarak değil, bir duruş olarak ifade ediyorum. Çünkü Ramazan’ın ruhu ile son yıllarda kurulan pek çok iftar sofrası arasında derin bir mesafe oluştuğunu düşünüyorum.

Bu yazıyı da bu yüzden kaleme alıyorum. Ramazan’ın gerçek anlamını, orucun insana kazandırdıklarını, iftar sofralarının aslında ne olması gerektiğini ve bugün neden gereksiz hale geldiğini tüm yönleriyle anlatmak için.

RAMAZAN SADECE AÇ KALMAK DEĞİLDİR

Ramazan, insanın kendine dönmesi demektir. Günlük hayatın hızından sıyrılması demektir. Kalbini yoklaması demektir.
Oruç sadece mideyi değil, dili ve kalbi de tutmaktır.
Kırmamaktır. Sabretmektir. Şükretmektir. Paylaşmaktır.
İslam inancında oruç bir ceza değildir. Bir terbiye biçimidir. İnsan, hayatın içinde fark etmeden tüketir. Yer. İçer. Harcar. Konuşur. Kırar. Ramazan bu akışı durdurur.
Açlık bir amaç değildir. Açlık bir hatırlatmadır. Sofraya ulaşamayanların varlığını hatırlatır. Sabretmenin ne olduğunu öğretir.
Oruç tutan insan akşam sofraya oturduğunda lokmanın değerini hisseder.
İsrafın ne demek olduğunu anlar. Her nimetin kıymetini daha derinden kavrar.

ORUCUN SAĞLIĞA VE RUHA KATKISI

Bugün modern bilim aralıklı beslenmeden söz ediyor. Metabolizmanın dinlenmesinden söz ediyor. Vücudun kendini yenilemesinden söz ediyor.
Oruç asırlardır bunun doğal bir uygulaması olarak hayatın içinde yer alıyor. Bedenin ritmini düzenliyor. Zihni sakinleştiriyor. İnsana denge kazandırıyor.

Ama oruç sağlık için tutulmaz. Sağlık bunun yanında gelen bir kazanımdır.
Asıl olan insanın kendini kontrol etmeyi öğrenmesidir.
Azla yetinmek. Sabretmek. Paylaşmak. Şükretmek.
Ramazan bu değerlerin yeniden hatırlandığı bir aydır.

RAMAZAN TOPLUMSAL DAYANIŞMADIR

Ramazan yalnızca bireysel bir ibadet değildir. Aynı zamanda toplumsal bir dayanışma dönemidir.
Kapılar açılır. Komşular hatırlanır. Yardımlar artar. İnsanlar birbirinin hâlini sorar.
Bu yönüyle Ramazan toplumları birbirine yaklaştıran güçlü bir köprüdür.
Nitekim Ramazan’ın sadece dini değil, kültürel ve toplumsal bir bağ kurma dönemi olduğuna dair örnekler de giderek çoğalıyor.
Hollanda’daki yayın kurumlarının Ramazan’a özel hazırladığı programlar da bu ayın toplumları bir araya getiren yönünü açık biçimde ortaya koyuyor.
Ramazan aynı sofrada buluşmayı değil, aynı duyguda buluşmayı öğretir.

PROTOKOL MASASI TARTIŞMASI VE GAZETECİNİN İMTİHANI

İftar sofralarına dair eleştiriler yapılırken, çoğu zaman en görünür ama en az konuşulan alanlardan biri protokol masalarıdır. Oysa meselenin en dikkat çekici boyutlarından biri tam da buradadır.
Birçok iftar organizasyonunda en gösterişli yer protokol masasıdır. Kimlerin oturacağı önceden belirlenir. İsimler yazılır. Yerler ayrılır. Davetler buna göre yapılır.
Hatta bazı ortamlarda o masada yer almak için sessiz ama sert bir rekabet yaşandığını görmek zor değildir. Kim öne oturacak. Kim merkeze alınacak. Kim yan yana gelecek.
Oysa Ramazan’ın ruhunda protokol yoktur.

Ramazan eşitliktir. Aynı sofrada buluşmaktır. Zengin ile yoksulun, yönetici ile vatandaşın, tanınmış ile sıradan insanın aynı lokmayı paylaşmasıdır.
Protokol masası ise bu ruhu zedeler.
Çünkü o masa ayrıştırır. Üst ve alt duygusu oluşturur. Gösterişi büyütür. Samimiyeti küçültür.
İftarın özünde sadelik vardır. Sadelik bozulduğunda geriye sadece yemek kalır. Ruh kaybolur.
Bu nedenle bugün iftar sofralarının en gereksiz unsurlarından biri protokol masasıdır. Ramazan’ın eşitleyen diline, paylaşma kültürüne ve içtenliğine uymayan bir görüntü verir.

İftar sofraları geçmişte sadeydi. Evlerde kurulurdu. Komşular çağrılırdı. Bir tabak yemek paylaşılırdı.
Bugün ise birçok iftar daveti bir gösteriye dönüşmüş durumda. Uzun masalar. Kalabalık organizasyonlar. Davetliler. Fotoğraflar. Paylaşımlar.
Eleştirdiğimiz şey tam da budur.
Ramazan sadeliğin ayıdır. İsrafın değil.
Oruç, azla yetinmeyi öğretirken iftar sofralarında ölçüsüzlük yaşanıyorsa burada bir çelişki vardır.
Oruç, fakirin hâlini anlamayı öğretirken iftar sofralarında binlerce euroluk organizasyonlar kuruluyorsa burada bir kopuş vardır.
Oruç, nefsi terbiye etmeyi öğretirken iftar davetleri bir prestij yarışına dönüşüyorsa burada bir sorun vardır.

ELEŞTİRİ YAPIP SOFRAYA OTURMAK

Bugün en büyük çelişki burada yaşanıyor.
İsrafı eleştirenler aynı sofralarda yer alıyor. Gösterişten şikâyet edenler aynı davetlere gidiyor.
Söz ile davranış arasındaki mesafe büyüyor.
Bu yüzden ben kendi adıma bir karar alıyorum.
Artık hiçbir iftar sofrasına gitmeyeceğim.
Çünkü eleştirirken içinde yer almanın doğru olmadığını düşünüyorum.

                     İFTAR PARASI NEREYE GİTMELİ
                     

Bugün tek bir iftar daveti için harcanan parayla kaç ailenin mutfağına destek olunabilir.
Kaç öğrencinin ihtiyacı karşılanabilir.
Kaç yaşlının ilaç masrafı ödenebilir.
Ramazan paylaşma ayı ise, paylaşmanın en doğru yolu da buradan geçer.
Gösterişsiz. Sessiz. Samimi.
Gerçek yardım böyle yapılır.

İFTAR SOFRALARI TAMAMEN GEREKSİZ Mİ

Elbette hayır.
Aile içinde kurulan sofralar gereklidir. Komşularla paylaşılan sofralar gereklidir. Gerçek dayanışma için kurulan sofralar gereklidir.
Ama organizasyon haline gelen, amacından uzaklaşan ve ruhunu kaybeden iftar sofraları gereksizdir.
Ramazan kalabalık masalarla değil, samimiyetle anlam kazanır.

BENİM KARARIM VE DURUŞUM

Yıllardır pek çok konuda ilk adımı atanlardan biri oldum.
Bu kez de kendi adıma yeni bir ilk başlatıyorum.
Hiçbir iftar davetine katılmayacağım.
Bunu kimseyi kırmak için değil, Ramazan’ın ruhuna saygı için yapıyorum.

İnancım şudur.
Ramazan sofrada değil kalpte yaşanır.
Oruç mide ile değil vicdan ile tutulur.
Paylaşmak kalabalık masalarda değil, sessiz yardımlarda anlam kazanır.
Ramazan geldiğinde insan biraz yavaşlar. Biraz düşünür. Biraz kendine bakar.
Belki de en çok buna ihtiyacımız vardır.
Gösterişsiz bir Ramazan.
İsrafsız bir Ramazan.
Sessiz ama derin bir Ramazan.
Ben bu Ramazan’ı böyle yaşamak istiyorum.
Ve bunu da açıkça ilan ediyorum.

              GAZETECİNİN İFTAR MARATONU

Bir başka mesele de gazetecilerin durumu.
Bir gazeteci her gün bir iftar sofrasına giderse, her akşam başka bir davette görünürse ve ertesi gün bunları tek tek haberleştirirse ortaya tuhaf bir tablo çıkıyor.
Haber olmaktan çok listeye dönüşen yazılar.
Toplumsal mesele olmaktan çok davet kroniğine dönen yayınlar.

Bugün bakıyoruz. Aynı gazeteci bir gün bir derneğin sofrasında. Ertesi gün başka bir kurumda. Sonra bir belediyede. Ardından bir vakıfta.
Her akşam başka bir masa. Her gün başka bir fotoğraf.
Bir süre sonra bu durum gazetecilikten çok davet takibine benzemeye başlıyor.
Gazeteci, gözlem yapan kişidir. Mesafesini koruyan kişidir. Eleştiren kişidir. Toplumu anlatan kişidir.
Ama sürekli davet sofralarında yer aldığında bu mesafe kaybolur.
Okuyucu da bunu görür. Ve şu soruyu sormaya başlar:
Bu bir haber mi, yoksa bir davet günlüğü mü?
İşte gülünçlük burada ortaya çıkar.

Hoş, geçmiş yıllarda ben de farklı bir yol izlerdim. Ramazan boyunca davetleri tek tek yazmaz, ayın sonunu beklerdim. Ardından katıldığım iftarları kısa kısa özetler, fotoğraflarla birlikte geniş bir değerlendirme halinde okura sunardım.
Bu yöntem hem Ramazan’ın ruhuna daha uygundu hem de gazeteciliğin ciddiyetini koruyordu.
Çünkü mesele tek tek sofraları yazmak değil, Ramazan’ın toplumda nasıl yaşandığını göstermekti.
Bugün ise her akşam bir masa, her gün bir haber anlayışı giderek yaygınlaşıyor. Bu da hem gazeteciliğin ağırlığını azaltıyor hem de iftar sofralarını olduğundan fazla büyütüyor.

Oysa Ramazan’ın merkezinde haber değeri taşıyan şey yemek değil, insanın değişimidir. Dayanışmadır. Yardımdır. İç muhasebedir.
Gazeteci de tam burada durmalıdır. Sofranın içinde değil, toplumun kalbinde.

İYİ NİYETLE SOFRA KURANLARA NOT VE BİR ÖZÜR

Burada bir noktayı özellikle vurgulamak isterim.
İftar sofrası kuran herkes gösteriş peşinde değildir. Tam tersine, çoğu insan bu sofraları samimi bir paylaşma duygusuyla kurar. Komşusunu düşünerek, öğrenciyi hatırlayarak, yalnızları davet ederek kurar. Bu iyi niyetin farkındayım. Bu gayreti tenzih ederim.

Yazdıklarım hiçbir şekilde samimiyetle kapısını açan, elindekini paylaşan, gönlünü ortaya koyan insanlara yönelik değildir. Eğer bu yazıdan böyle bir anlam çıkarsa, o iyi niyetli insanlardan peşinen özür dilerim.
Eleştirim kişilere değil, zamanla büyüyen gösteriş kültürünedir.

GAZETECİ DOSTLARA AÇIKLAMA

Bir başka husus da gazeteci dostlarım.
Bu yazı, iftar davetlerini takip eden, haberleştiren ya da bu alanı gündeme taşıyan meslektaşlarıma yönelik bir itham değildir. Her gazeteci kendi bakış açısıyla, kendi yayın politikasına göre çalışır. Buna saygı duyarım.

Benim işaret ettiğim nokta, gazeteciliğin mesafe ve denge meselesidir. Bu, bir tercih ve yöntem tartışmasıdır. Kimseyi hedef alan bir yargı değildir.
Yanlış anlaşılma ihtimaline karşı özellikle belirtmek isterim ki, bu satırlar bir meslek eleştirisi değil, kişisel bir muhasebedir.

Samimiyetle kurulan sofralara saygım var. Gösterişe ise mesafem var. Benim itirazım insanlara değil, bu dönüşümedir.

                       ******************

IK ZAL NIET NAAR IFTARMAALTIJDEN GAAN

Iftaruitnodigingen die groeien in de schaduw van verspilling en uiterlijk vertoon tasten de geest van de ramadan aan. Ik zoek de betekenis van deze maand niet aan drukke tafels, maar in delen en geweten.

Wat gebeurt er als een journalist elke dag over een iftar schrijft?
De lezer ziet dit en stelt de vraag: Is dit nieuws, of een uitnodigingsdagboek? Hier ontstaat de absurditeit.

İlhan KARAÇAY schreef:

Wanneer de ramadan nadert, beginnen dezelfde discussies opnieuw. Verspilling wordt besproken. Uiterlijk vertoon wordt besproken. Er wordt gezegd dat iftartafels hun geest hebben verloren. Iedereen bekritiseert. Iedereen protesteert. Iedereen spreekt. Maar wanneer de avond valt, komen dezelfde namen weer samen aan dezelfde tafels.

Aan de ene kant kritiek. Aan de andere kant uitnodigingen. Aan de ene kant nadruk op verspilling. Aan de andere kant drukke tafels. Deze tegenstrijdigheid volg ik al jaren. Dit jaar neem ik voor het eerst persoonlijk een duidelijke beslissing. Vanaf nu verklaar ik openlijk dat ik naar geen enkele iftartafel meer zal gaan.

Ik zeg dit niet als een reactie, maar als een houding. Omdat ik denk dat er een diepe afstand is ontstaan tussen de geest van de ramadan en veel iftartafels die de afgelopen jaren zijn georganiseerd.

Daarom schrijf ik dit stuk. Om de werkelijke betekenis van de ramadan, wat vasten de mens bijbrengt, wat iftartafels eigenlijk zouden moeten zijn en waarom zij vandaag overbodig zijn geworden, in al hun aspecten uiteen te zetten.

RAMADAN IS NIET ALLEEN HONGER LIJDEN

Ramadan betekent terugkeren naar jezelf. Het betekent loskomen van de snelheid van het dagelijks leven. Het betekent je hart onderzoeken.
Vasten is niet alleen de maag beheersen, maar ook de tong en het hart.
Niet kwetsen. Geduld hebben. Dankbaar zijn. Delen.
In het islamitische geloof is vasten geen straf. Het is een vorm van opvoeding. De mens consumeert onbewust in het leven. Hij eet. Hij drinkt. Hij geeft uit. Hij spreekt. Hij kwetst. Ramadan stopt deze stroom.
Honger is geen doel. Honger is een herinnering. Het herinnert aan degenen die de tafel niet bereiken. Het leert wat geduld is.
Wanneer iemand die vast ’s avonds aan tafel gaat zitten, voelt hij de waarde van elke hap.
Hij begrijpt wat verspilling betekent. Hij beseft dieper de waarde van elke zegen.

DE BIJDRAGE VAN HET VASTEN AAN GEZONDHEID EN ZIEL

De moderne wetenschap spreekt vandaag over intermitterend vasten. Over het laten rusten van het metabolisme. Over het vernieuwen van het lichaam.
Vasten bestaat al eeuwen als een natuurlijke toepassing hiervan in het leven. Het regelt het ritme van het lichaam. Het kalmeert de geest. Het geeft evenwicht.

Maar er wordt niet gevast voor de gezondheid. Gezondheid is een bijkomende opbrengst.
Essentieel is dat de mens leert zichzelf te beheersen.
Tevreden zijn met weinig. Geduld hebben. Delen. Dankbaar zijn.
Ramadan is de maand waarin deze waarden opnieuw worden herinnerd.

RAMADAN IS MAATSCHAPPELIJKE SOLIDARITEIT

Ramadan is niet alleen een individuele aanbidding. Het is ook een periode van maatschappelijke solidariteit.
De deuren gaan open. Buren worden herinnerd. Hulp neemt toe. Mensen informeren naar elkaar.
In die zin is ramadan een sterke brug die samenlevingen dichter bij elkaar brengt.
Voorbeelden nemen toe die tonen dat ramadan niet alleen religieus, maar ook cultureel en maatschappelijk verbindend is.
Programma’s die omroepinstellingen in Nederland speciaal voor de ramadan voorbereiden, tonen duidelijk hoe deze maand mensen samenbrengt.
Ramadan leert niet aan dezelfde tafel samenkomen, maar in hetzelfde gevoel.

DE DISCUSSIE OVER DE PROTOCOLTAFEL EN DE BEPROEVING VAN DE JOURNALIST

Wanneer kritiek wordt geuit op iftartafels, zijn protocollaire tafels vaak het meest zichtbaar maar het minst besproken. Toch ligt hier een van de meest opvallende dimensies van het onderwerp.
Bij veel iftarorganisaties is de meest opvallende plek de protocollaire tafel. Wie daar zal zitten wordt vooraf bepaald. Namen worden genoteerd. Plaatsen gereserveerd. Uitnodigingen worden dienovereenkomstig verstuurd.
In sommige omgevingen is het niet moeilijk te zien dat er een stille maar harde competitie is om aan die tafel te zitten. Wie zit vooraan. Wie wordt centraal geplaatst. Wie zit naast wie.
Maar in de geest van ramadan bestaat geen protocol.

Ramadan is gelijkheid. Het is samenkomen aan dezelfde tafel. Het is dat rijk en arm, bestuurder en burger, bekend en onbekend dezelfde hap delen.
De protocollaire tafel schaadt deze geest.
Want zij scheidt. Zij creëert een gevoel van boven en onder. Zij vergroot het uiterlijk vertoon. Zij verkleint de oprechtheid.
In de kern van de iftar ligt eenvoud. Wanneer die eenvoud verdwijnt, blijft alleen eten over. De geest gaat verloren.
Daarom is vandaag een van de meest overbodige elementen van iftartafels de protocollaire tafel. Zij geeft een beeld dat niet past bij de gelijkmakende taal, de cultuur van delen en de oprechtheid van de ramadan.

Iftartafels waren vroeger eenvoudig. Zij werden thuis gedekt. Buren werden uitgenodigd. Een bord eten werd gedeeld.
Vandaag zijn veel iftaruitnodigingen veranderd in een show. Lange tafels. Drukke organisaties. Genodigden. Foto’s. Publicaties.
Dat is precies wat wij bekritiseren.
Ramadan is de maand van eenvoud. Niet van verspilling.
Als vasten leert tevreden te zijn met weinig, maar er aan iftartafels overdaad heerst, dan is er een tegenstrijdigheid.
Als vasten leert de situatie van de arme te begrijpen, maar er duizenden euro’s worden besteed aan iftarorganisaties, dan is er een breuk.
Als vasten leert het ego te disciplineren, maar iftaruitnodigingen veranderen in een prestige­wedstrijd, dan is er een probleem.

KRITIEK LEVEREN EN TOCH AAN TAFEL ZITTEN

Hier ligt vandaag de grootste tegenstrijdigheid.
Degenen die verspilling bekritiseren, zitten aan dezelfde tafels. Degenen die klagen over uiterlijk vertoon, gaan naar dezelfde uitnodigingen.
De afstand tussen woord en daad groeit.
Daarom neem ik persoonlijk een beslissing.
Ik zal niet meer naar iftartafels gaan.
Omdat ik denk dat het niet juist is om ergens deel van uit te maken terwijl je het bekritiseert.

       WAAR MOET HET IFTARBUDGET NAARTOE

Met het geld dat voor één iftaruitnodiging wordt uitgegeven, hoeveel gezinnen kunnen worden ondersteund.
Hoeveel studenten kunnen worden geholpen.
Hoeveel medicijnkosten van ouderen kunnen worden betaald.
Als ramadan een maand van delen is, dan loopt de juiste manier van delen hierlangs.
Zonder vertoon. Stil. Oprecht.
Echte hulp wordt zo verleend.

ZIJN IFTARTA­FELS VOLLEDIG OVERBODIG

Natuurlijk niet.
Tafels binnen het gezin zijn nodig. Tafels gedeeld met buren zijn nodig. Tafels voor echte solidariteit zijn nodig.
Maar iftartafels die een organisatie zijn geworden, hun doel hebben verloren en hun geest kwijt zijn, zijn overbodig.
Ramadan krijgt betekenis niet door drukke tafels, maar door oprechtheid.

MIJN BESLISSING EN MIJN HOUDING

Al jaren was ik iemand die in veel kwesties de eerste stap zette.
Ook nu begin ik persoonlijk een nieuw begin.
Ik zal geen enkele iftaruitnodiging bijwonen.
Niet om iemand te kwetsen, maar uit respect voor de geest van de ramadan.

Mijn overtuiging is dit.
Ramadan wordt niet aan tafel beleefd, maar in het hart.
Vasten wordt niet met de maag gehouden, maar met het geweten.
Delen krijgt betekenis niet aan drukke tafels, maar in stille hulp.
Wanneer de ramadan komt, vertraagt de mens een beetje. Denkt een beetje. Kijkt naar zichzelf.
Misschien hebben wij daar het meest behoefte aan.
Een ramadan zonder vertoon.
Een ramadan zonder verspilling.
Een stille maar diepe ramadan.
Ik wil deze ramadan zo beleven.
En ik verklaar dat openlijk.

DE IFTARMARATHON VAN DE JOURNALIST

Een ander punt is de positie van journalisten.
Als een journalist elke dag naar een iftartafel gaat, elke avond op een andere uitnodiging verschijnt en de volgende dag alles afzonderlijk bericht, ontstaat een vreemd beeld.
Teksten die meer op lijsten lijken dan op nieuws.
Publicaties die meer op uitnodigingskronieken lijken dan op maatschappelijke kwesties.

Wij zien het vandaag. Dezelfde journalist zit de ene dag aan de tafel van een vereniging. De volgende dag bij een andere instelling. Daarna bij een gemeente. Vervolgens bij een stichting.
Elke avond een andere tafel. Elke dag een andere foto.
Na verloop van tijd begint dit meer op het volgen van uitnodigingen te lijken dan op journalistiek.
Een journalist is iemand die observeert. Die afstand bewaart. Die bekritiseert. Die de samenleving beschrijft.
Maar wanneer hij voortdurend aan uitnodigingstafels zit, verdwijnt die afstand.
De lezer ziet dat ook. En begint de vraag te stellen:
Is dit nieuws, of een uitnodigingsdagboek?
Hier ontstaat de absurditeit.

In eerdere jaren volgde ik overigens zelf een andere methode. Tijdens de ramadan schreef ik niet afzonderlijk over elke uitnodiging, maar wachtte ik tot het einde van de maand. Daarna presenteerde ik een algemene evaluatie met korte samenvattingen en foto’s van de iftars die ik had bijgewoond.
Deze methode paste beter bij de geest van de ramadan en behield de ernst van de journalistiek.
Want het ging er niet om elke afzonderlijke tafel te beschrijven, maar om te tonen hoe de ramadan in de samenleving werd beleefd.
Vandaag verspreidt zich steeds meer de opvatting van elke avond een tafel en elke dag een bericht. Dit vermindert zowel het gewicht van de journalistiek als vergroot het belang van iftartafels boven hun werkelijke waarde.

In het centrum van de ramadan staat niet het eten als nieuwswaarde, maar de verandering van de mens. Solidariteit. Hulp. Innerlijke bezinning.
De journalist moet precies daar staan. Niet binnen de tafel, maar in het hart van de samenleving.

EEN OPMERKING EN EEN EXCUUS AAN WIE MET GOEDE BEDOELINGEN EEN TAFEL DEKT

Ik wil hier een punt bijzonder benadrukken.
Niet iedereen die een iftartafel dekt, jaagt uiterlijk vertoon na. Integendeel, de meeste mensen doen dit met een oprecht gevoel van delen. Door aan de buur te denken. Aan de student. Aan wie alleen is. Ik ben mij bewust van die goede bedoeling. Ik zonder die inzet uitdrukkelijk uit.

Wat ik heb geschreven is op geen enkele wijze gericht tegen mensen die oprecht hun deur openen, delen wat zij hebben en hun hart tonen. Als uit deze tekst een andere betekenis zou worden afgeleid, bied ik bij voorbaat mijn excuses aan die goedbedoelende mensen aan.
Mijn kritiek richt zich niet op personen, maar op een cultuur van uiterlijk vertoon die in de loop van de tijd is gegroeid.

UITLEG AAN JOURNALISTIEKE VRIENDEN

Een ander punt betreft mijn journalistieke vrienden.
Deze tekst is geen beschuldiging aan collega’s die iftaruitnodigingen volgen, daarover berichten of dit onderwerp op de agenda zetten. Iedere journalist werkt vanuit zijn eigen perspectief en redactioneel beleid. Daar heb ik respect voor.

Wat ik aankaart is de kwestie van afstand en balans in de journalistiek. Dit is een discussie over voorkeur en methode. Het is geen oordeel gericht tegen iemand.
Om misverstanden te voorkomen wil ik benadrukken dat deze regels geen beroepskritiek zijn, maar een persoonlijke bezinning.

Ik heb respect voor tafels die met oprechtheid worden gedekt. Tegen uiterlijk vertoon neem ik afstand. Mijn bezwaar richt zich niet tegen mensen, maar tegen deze ontwikkeling.