Kocaeli’de Kira Paradoksu: Taşınmak dert, kalmak zulüm!

 İşin en acı kısmı ise; yeni bir eve çıksa daha az kira ödeyecek olan vatandaşın, “taşınma stresi ve masrafı” yüzünden mevcut evinde adeta esir tutulması.

Taşınma Sancısı “Fırsatçılık” Silahına Dönüştü

Kocaeli mahallelerinde bugünlerde sessiz bir çığlık var. Yeni bir eve taşınmanın masrafı; nakliyesi, komisyonu ve depozitosuyla 100 bin TL’ye dayanmışken, kiracılar bu yükün altına girmemek için mevcut evlerinde kalmaya çalışıyor. Ev sahipleri ise kiracının bu “hareket edememe” halini ve taşınma stresini bir koz olarak kullanıyor.

Düzenini bozmak istemeyen, komşusuna alışmış, çocuğunu okulundan ayırmak istemeyen eski kiracı; yasal sınırların bile ötesine geçen zam talepleriyle adeta köşeye sıkıştırılıyor. Düzenli ödeme yapan, evine gözü gibi bakan sadık kiracılar ödüllendirileceğine, maalesef cezalandırılıyor.

Eskiden Ev Kiraları Asgari Ücretin %10’unu Geçmezdi

Eskiden Kocaeli’de mütevazı bir dairenin kirası, o dönemin asgari ücretinin en fazla yüzde 5-10’u civarındaydı. Bir işçi, maaşının küçük bir kısmıyla barınma ihtiyacını karşılayabilir, kalan parayla diğer temel ihtiyaçlarını giderebilirdi. Bu denge, hem kiracılar hem de ev sahipleri için sürdürülebilir bir sistem oluşturuyordu.

Bugün ise durum tam tersine döndü. Derince’de 30 yıllık, eşyalı bir daire için istenen 20-30 bin TL arası kiralar, net asgari ücretin (28.075 TL) bile üzerindedir. Bir asgari ücretli, maaşının tamamını kiraya verse dahi, bir ay boyunca ne yiyecek, ne içecek, faturalarını nasıl ödeyecek? Bu soru, cevabı olmayan acı bir gerçektir.

Yüzde 30 Bir “Hedef” Değildir, Üst Sınırdır!

Buradan ev sahiplerine sesleniyoruz: Enflasyon oranlarına göre belirlenen yüzde 30’luk oran bir zorunluluk değil, yasal bir “tavan” fiyattır. Ekonomik şartların zorlaştığı bu dönemde neden bu oranı en dipten, yani yüzde 5-10 bandından uygulamıyorsunuz? Neden komşunuzun, kiracınızın rızkına göz dikiyorsunuz?

Unutmayın; kiracının çaresizliğinden faydalanarak, zorla ve zulümle aldığınız o fazla paralar size de bir fayda getirmez. Helalleşmek varken, açgözlülükle bir başkasının hayatını zindan etmek ne vicdana ne de insanlığa sığar. Bu haksız kazancın hayrını göremezsiniz; bu zulmün altında kalırsınız!

Evler Boş Kalıyor Ama İnat Kırılmıyor

Piyasa gerçekleri ev sahiplerinin aleyhine işliyor.Arz-talep dengesi aslında kiraların düşmesi gerektiğini söylüyor. Suriyelilerin ülkelerine dönmeye başlaması ve Kurban Bayramı sonrasıda devam edecek olmasından dolayı bir çok daire boşaldı. TOKİ konutlarının faaliyete geçmesiylede piyasada ciddi bir ferahlama bekleniyor.

Ancak ev sahipleri “kaymaklı kira” tatlısından vazgeçmemek için evlerini boş tutuyor, kiraya vermiyor. Aylarca evlerini boş tutma pahasına fiyat düşürmeyen mülk sahipleri, adeta piyasada suni bir pahalılık yaratıyor.

Vicdanlı ev sahipleri yeni boşalan dairelerini 10-15 bin TL gibi makul rakamlardan kiraya verirken, aynı mahallede her yıl fahiş zam gören eski kiracı 20-25 bin TL ödemek zorunda kalıyor. Bu çarpık düzen, toplumsal barışı temelinden sarsıyor.

“Muz Cumhuriyeti mi Burası?”

Vatandaşlar, bu keyfi uygulamalara ve denetimsizliğe isyan ediyor. Serbest piyasanın “insafsızlık piyasasına” dönüştüğünü belirten kiracılar, yetkililerden acil çözüm bekliyor:

Yetkililer nerede ? Bu Zulüm Kimseye Kalmaz!

Ekonomi düzelme yoluna girmişken, vicdanlardaki bu kararma kabul edilemez. Yetkililer bu sömürüye son vermeli, kiracılar sahipsiz bırakılmamalıdır. Yasal düzenlemelerin hızla hayata geçirilerek, piyasa düzene sokulmalı fahiş kira artışları frenlemeli ve genel enflasyon üzerindeki baskı hafifletimelidir.

Kiracıların “zulüm altında” olduğu bu döneme son vermek için, yetkililerden  acil aksiyon alması bekleniyor.